وقتي ستاره ي من شدي ، هيچ تلسكوپي هنوز تو را نديده بود و كشفت نكرده بود.

وقتي كهكشان من بودي ، هيچ منجمي هنوز به بودنت پي نبرده بود.

وقتي مجنونت شدم ، صحرا هنوز افتتاح نشده بود.

وقتي تو زيباي من شدي ، هنوز نيمي از ماه براي كل دنيا ناشناخته بود.

وقتي دروازه بان دروازه ي دلم شدي ، هنوز خط هيچ دروازه اي را نكشيده بودند.

وقتي دلم به چشمان تو ميدان داد ، هنوز كسي درست نمي دانست دايره چيست.

وقتي رنگين كمان صدايت كردم ، همه به آن چيزي كه بعد از باران در مي آمد ميگفتند::

مهمان هفت رنگ نا خوانده!

وقتي صدايت كردم ، هنوز كسي معني انعكاس صدا در كوه ها را نمي فهميد ، من در كوه صدايت كردم و همه

 از صدايي كه برگشت ترسيدند و من شادمان شدم از اينكه هيچ رقيبي تو را از من نخواهد دزديد .

وقتي عاشقت شدم ، همه خواب بودند.

چشمانش يك مرواريد گريه هم نداش.

وقتي پيدايت كردم ، همه گُم شده بودند.

وقتي دنياي من شدي ، همه فكر مي كردند دنيا يعني يك عالمه انسان.

وقتي ديوانه ات شدم ، تصور همه از ديوانه كودك سنگ به دستي بود كه خشم ِ چشم ِ درشت و سنگ ِ بزرگ ِ توي دستش همه را مي ترساند.

وقتي نوشتم رفتنت آتش به جانم ميزند ، اينجا فكر مي كردند كه تنها چوب ها مي سوزند ... بي آنكه بدانند گاهي از آتش گرفتن ِ بسيار است كه انسان چوب مي شود.